Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΣ ΤΗΣ ΕΛΜΕ:

Δε συμφωνούμε με την άποψη για «αντιπροσωπευτικό» ή «αναλογικό» προεδρείο .

1.    Διότι η αναλογικότητα και η αντιπροσωπευτικότητα την οποία εμείς αποδεχόμαστε, δεν υπηρετείται ουσιαστικά με την αναλογική ποσοστιαία παρουσία στο προεδρείο των παρατάξεων, αλλά με την σύγκλιση και συνδιαμόρφωση των κοινών προγραμματικών θέσεων των παρατάξεων που έχουν εγκριθεί από τους ψηφοφόρους τους, σε κοινό αγωνιστικό πρόγραμμα δράσεων υπεράσπισης των συμφερόντων τους, κάτι για το οποίο ουσιαστικά έχουν ζητήσει την ψήφο τους.

2.    Διότι η επίκληση του «δήθεν» αναλογικού αντιπροσωπευτικού προεδρείου διευκολύνει την μη δέσμευση σε κοινά προγραμματικά πλαίσιά δράσης, που θα εξέθεταν τελικά όσες παρατάξεις επικαλούνται στα λόγια αιτήματα και θέσεις που στην πράξη τα υπονομεύουν και τα καταστρατηγούν.

3.    Διότι δεν συμμεριζόμαστε την «ειλικρίνεια» περί «ευαισθησίας» για την αναλογικότητα και αντιπροσωπευτικότητα της ψήφου, τον σεβασμό της βούλησης των συναδέλφων, αφού αυτή η «ευαισθησία» πάει περίπατο κατά την κατανομή των εδρών στο ΔΣ, όπου εφαρμόζεται ο αντεργατικός νόμος της ενισχυμένης αναλογικής στη 2^η κατανομή κάτι που αλλοιώνει βάναυσα αυτή τη βούληση κλέβοντας έδρες από τις μικρές προς τις μεγαλύτερες παρατάξεις.

4.    Διότι το ΔΣ είναι, ή καλύτερα θα έπρεπε να είναι, ένα εργαλείο ταξικής πάλης και σκληρού αγώνα υπέρ των εργαζομένων και όχι λέσχη τσαγιού  για την ανάπτυξη μικροαστικών αβροτήτων μεταξύ των παρατάξεων. Επομένως η επίκληση της αντιπροσωπευτικότητας για την μη δέσμευση πάνω σε κοινά αγωνιστικά προγράμματα δράσεων, βάζει εμπόδια και φραγμούς στην ανάπτυξη αποφασιστικών αγώνων, δίνει την δυνατότητα σε όποιον «δεν θέλει να ζυμώσει, 5 μέρες να κοσκινίζει», να κρύβεται δηλ. πίσω από τους αρνητικούς συσχετισμούς.

5.    Διότι αυτή η επιλογή στην ΕΛΜΕ «μπάζει από το παράθυρο», αφού αφήνει την πρωτοβουλία των κινήσεων σε δυνάμεις, (ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ) που όχι μόνο δεν δεσμεύονται  στην προάσπιση των εργατικών συμφερόντων και στην προοπτική αγώνων στον κλάδο, αλλά τους λύνει τα χέρια να υλοποιήσουν με τη βούλα του σωματείου τις απάνθρωπες αντιεκπαιδευτικές, αντεργατικές αναδιαρθρώσεις  του Υπουργείου. Είναι ενδεικτική η στάση των δυνάμεων αυτών τόσο στο προηγούμενο ΔΣ της ΕΛΜΕ μας όσο και στο ΔΣ της ΟΛΜΕ που ενάμιση χρόνο τώρα βραχυκυκλώνουν με τον αρνητικό συσχετισμό που υπάρχει στην ομοσπονδία, κάθε αγωνιστική πρόταση σύγκρουσης με τις κυβερνητικές πολιτικές και ακυρώνουν κάθε διαδικασία ψήφισης αγωνιστικών κινητοποιήσεων.

6.    Διότι η πρόταση για αναλογικό αντιπροσωπευτικό προεδρείο, τελικά νομιμοποιεί και συγκαλύπτει το συμβιβασμό και την υποταγή στις συστημικές αυτές παρατάξεις, τους απολογητές των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στην Εκπαίδευση, της αιώνιας λιτότητας, ης ευρωδουλείας.

Δε συμφωνούμε επίσης με  την άποψη για αριστερό προεδρείο, στη βάση γενικόλογων διακηρύξεων, γιατί υποβαθμίζει και θολώνει τα κριτήρια της ουσίας του προγράμματος στόχων πάλης και μεταθέτει το κέντρο της συζήτησης, από το πεδίο του συνδικαλιστικού κινήματος  για την έκφραση των αναγκών, του αγώνα και των αγωνιών του κόσμου της δουλειάς, σε μια καρικατούρα πολιτικών διεργασιών των από τα πάνω, στη συνταύτιση τελικά με επιλογές πολιτικών δυνάμεων που έχουν το βλέμμα στην κοινοβουλευτική πρακτική και την κυβερνητική διαχείριση.

Θεωρούμε ότι για την συγκρότηση του ΔΣ ο πιο ενδεδειγμένη επιλογή που εξυπηρετεί καλύτερα τε συμφέροντα των εργαζομένων είναι ένα προγραμματικό αγωνιστικό προεδρείο δεσμευμένο σε ένα πρόγραμμα-πλαίσιο κοινής δράσης από όσες παρατάξεις το αποδέχονται.

Ο συσχετισμός που προέκυψε  στην ΕΛΜΕ (2 ΔΑΚΕ, 2 ΣΥΝΕΚ, 2 ΑΣΕ) μετά τις πρόσφατες εκλογές, δεν ευνοεί την δυνατότητα συγκρότησης τέτοιου Προγραμματικού Αγωνιστικού Προεδρείου, για το λόγο αυτό για την συγκρότηση του Δ.Σ και του Προεδρείου του, θα ψηφίσουμε ΛΕΥΚΟ. Πιστεύοντας δε ότι το σωματείο είναι οι εκπαιδευτικοί και όχι μόνο οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, καταθέτουμε σήμερα ένα τέτοιο πρόγραμμα κοινής δράσης σε όλους και θα επιχειρήσουμε να το προωθήσουμε μαζί με όποιον συμφωνεί, μέσα από την καθημερινή πάλη και τις ΓΣ που αποτελούν το ανώτερο όργανο της ΕΛΜΕ.

Επισκεφτείτε την ιστοδελίδα μας: http://arsimpar.blogspot.gr

ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΓΙΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΓΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ-ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΓΙΑ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ

Μετά την ολοκλήρωση των εκλογών για Δ.Σ. της Δ’ ΕΛΜΕ και μπροστά στην συγκρότηση του νέου ΔΣ της ΕΛΜΕ, σε μια περίοδο ραγδαίων εξελίξεων σε βάρος των εργαζομένων,

• ·         Η σοβαρότητα των προβλημάτων από την υλοποίηση των αντιλαϊκών μέτρων του 3^ου μνημονίου που προστίθενται σε εκείνα των προηγούμενων.
• ·         Η σφοδρότητα και η ένταση της επίθεσης από την μεριά κεφαλαίου, κυβέρνησης, θεσμών Ε.Ε και ΔΝΤ.
• ·         Η άμεση απαίτηση  να διαμορφωθεί και να δοθεί η δική μας αποφασιστική απάντηση, από την μεριά του κόσμου της εργασίας, των δικαιωμάτων και των αναγκών μας, όπως αυτά προκύπτουν στον 21^ο αιώνα πια, από την τεχνολογική εξέλιξη και τον ήδη συσσωρευμένο πλούτο.
•       Αποκαρδιωτική εικόνα που παρουσιάζει το σωματείο μας, αλλά και η ΟΛΜΕ με κύρια ευθύνη των δυνάμεων του παλιού και νέου κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ) που σπέρνουν την απογοήτευση, την αποστοίχιση, με ταυτόχρονη καλλιέργεια της ανάθεσης και πελατειακής αντίληψης, αλλά και των υπολοίπων παρατάξεων που αναλώνονται σε ψηφοθηρικές τακτικές,  που αδυνατούν (ή δεν θέλουν;) να συγχρονιστούν σε ένα διεκδικητικό σχέδιο πάλης για μαχητικούς αγώνες αντίστασης και ανατροπής των κυβερνητικών πολιτικών ανατρεπτικούς και που τελικά δεν εμπνέουν και απομακρύνουν τους συναδέλφους. Εικόνα που αποτυπώνεται από την ελάχιστη συμμετοχή των καθηγητών (20-30), στις ΓΣ αλλά και στα χαμηλά ποσοστά στις απεργιακές κινητοποιήσεις. 

ΜΑΣ ΩΘΟΥΝ να καταθέσουμε την πρότασή μας για μια τομή στη λειτουργία του σωματείου που  θα στοχεύει στην ενεργοποίηση των συναδέλφων κόντρα στην απάθεια και την ανάθεση, σε μια επανεκκίνηση της λειτουργίας και της δράσης του με κατεύθυνση τη συσπείρωσή τους σε αγωνιστική υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας.

ΑΠΑΙΤΟΥΝ άρα άμεσα την συγκρότηση ενός ΕΝΩΤΙΚΟΥ αγωνιστικού προγράμματος- πλαισίου κοινής δράσης του σωματείου για την νέα περίοδο το οποίο:

Ø  Να λαμβάνει υπ’ όψη του την γενικότερη πολιτική κατάσταση.

Ø  Να οριοθετεί και να περιγράφει την μορφή και το περιεχόμενο που πρέπει να έχει ο αγώνας μας για να είναι αποτελεσματικός.

Ø  Να εμπνέει τους συναδέλφους σε συλλογική δράση, να κερδίζει την εμπιστοσύνη τους, ώστε να υπερβαίνουν τις καχυποψίες που αναπτύχθηκαν στο παρελθόν.

Ø  Να οργανώνει αποφασιστικά τις δράσεις του σωματείου μέσα στην μάχη που δίνουμε.

Ø  Να ΔΕΣΜΕΥΕΙ τέλος τους συναδέλφους και τις παρατάξεις που το αποδέχονται, ως προς την εφαρμογή του.

Ενα τέτοιο σχέδιο δράσης πρέπει:

ü  Να είναι συγκεκριμένο, χωρίς γενικολογίες.

ü  Να συνδιαμορφωθεί από όσες δυνάμεις ενδιαφέρονται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να συμβάλλουν στο να δώσουμε αποφασιστικά τις μάχες που έρχονται, με δυνατότητα να προκαλέσουμε ρωγμές στις πολιτικές τους.

ü  Να δεσμεύει πολιτικά τις δυνάμεις που το συνυπογράφουν ώστε να το στηρίξουν με την ψήφο τους αλλά και την φυσική τους παρουσία, σε όλες τις αποφάσεις που θα πάρει το σωματείο,

ü  Να αποτελεί το κριτήριο συνέπειας κάθε ενός, με βάση το οποίο θα κριθεί στο τέλος της θητείας του Δ.Σ.

ü  Να εξασφαλίζει τις στοιχειώδεις εγγυήσεις ότι όσοι το υπογράφουν, το ενοούν, με βάση τις διακηρύξεις τις θέσεις τους και την συνεπή ή όχι στάση τους έως τώρα.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ  καταθέτει ανοικτά σε όλους τους συναδέλφους και τις παρατάξεις, την πρότασή της για τη συγκρότηση ενός αγωνιστικού  προγράμματος-πλαισίου κοινής δράσης στην ΕΛΜΕ.

Ø   ΓΕΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ-ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ. 

·         Η προστασία της δουλειάς, του εισοδήματος, των δικαιωμάτων μαθητών και εκπαιδευτικών και του ενιαίου, δημόσιου, δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης, το εκπαιδευτικό και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα πρέπει να αναπτύξει έναν προσανατολισμό που θα απαιτεί:

·         Η ανατροπή του πλαισίου των εφαρμοζόμενων πολιτικών κυβέρνησης-κουαρτέτου, η μη αναγνώριση και πληρωμή του εξωτερικού δημόσιου χρέους, η μη συμμόρφωση με το πλαίσιο της ευρωζώνης και την «προκρούστεια κλίνη» της ΕΕ, που από την ίδρυσή της μοναδικό σκοπό και στόχο έχει τις αναδιαρθρώσεις παντού για την επανεκκίνηση και διατήρηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

·         Η μονομερήσ ακύρωση των δανειακών συμβάσεων υποταγής στους δανειστές, των σχετικών μνημονίων και νόμων, με ολοσχερή διαγραφή του χρέους, μαζί με την αποχώρηση από την ευρωζώνη και την ΕΕ.

·         Η ανατροπή οποιασδήποτε κυβέρνησης αποδέχεται το πλαίσιό τους και ασκεί πολιτικές που εξυπηρετούν τα σχέδιά τους, χωρίς καμμία ανοχή, ανεξάρτητα από τις πολιτικές δυνάμεις που την απαρτίζουν. Σαν σωματείο ΔΕΝ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ή ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ τους αλλά ΑΠΟ ΤΟ ΑΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ τους, βλάπτουν τα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

·         Η υπεράσπιση των λαϊκών ελευθεριών και δικαιωμάτων, όλων των ανθρώπων που ζουν στην ελληνική επικράτεια, ντόπιων, μεταναστών και προσφύγων. Το δικαίωμα του λαού μας να αποφασίζει αυτός για την τύχη του, μακριά από εμπλοκές σε τυχοδιωκτικούς πολέμους  που σπέρνουν τον πόνο και την δυστυχία και «γεννούν» εκατομμύρια πάφτωχων δυστυχισμένων προσφύγων.

Ø  ΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΕΝΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ-ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ.

1.      Μορφή ενός τέτοιου κοινού  αγωνιστικού πλαίσιου είναι το ίδιο το σωματείο. Με το παρόν σχέδιο συμβάλλουμε στην καλύτερη οργάνωσή του, στην ανασυγκρότησή του σε ταξική βάση και το συντονισμό του με το υπόλοιπο εργατικό κίνημα.

2.      Θέλουμε εργατικά σωματεία που να υπερασπίζονται τα άμεσα (αντίσταση στη χειροτέρευση και βελτίωση της θέσης) και τα μακροπρόθεσμα (κατάργηση των εκμεταλλευτικών σχέσεων) συμφέροντα των εργαζόμενων. Αυτό μπορεί να γίνει με πάλη ενάντια σε κυβερνήσεις, εργοδοτικές ενώσεις και όλους όσους υπερασπίζονται και υπηρετούν το σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Με λίγα λόγια, έχουμε ανάγκη από σωματεία με ταξικό-αγωνιστικό προσανατολισμό και όχι κυβερνητικό-εργοδοτικό-γραφειοκρατικό. Επομένως, ένα τέτοιο προγραμματικό σχέδιοκαι τα όργανα των σωματείων αυτών και η λειτουργία τους, είναι ανάγκη να υπηρετούν αυτόν τον προσανατολισμό.

3.      Για να περάσει ο αγώνας στα χέρια των εκπαιδευτικών, ο πρώτος λόγος πρέπει να είναι στη Γενική Συνέλευση της ΕΛΜΕ. Η δράση του ΔΣ οφείλει να υπηρετήσει αυτήν την προτεραιότητα κι όχι το ανάποδο. Αυτό σημαίνει αναζωογόνηση της λειτουργίας του, να έρθει κοντά στους συναδέλφους  με μορφές δράσης και πρωτοβουλίες ενεργοποίησης τους, όπως:

• Να συγκαλείται κάθε φορά το ΔΣ σε άλλο σχολείο, με το τέλος των  μαθημάτων, μαζί με τον σύλλογο των διδασκόντων του σχολείου με σκοπό μέσω της αμεσότητας με το ΔΣ, την μεγαλύτερη εμπλοκή των συναδέλφων στη λειτουργία του σωματείου. Εναλλακτικά, μπορεί να συγκαλείται το ΔΣ σε σταθερή μέρα και ώρα και τόπο, εναλλάξ σε Ν. Ιωνία και Μενίδι.
• Να συγκροτηθεί Επιτροπή Ενημέρωσης και Αγώνα που θα ανοίξει τα επίδικα θέματα στους συναδέλφους με κοινές εξορμήσεις στα σχολεία, να βοηθά το ΔΣ στην υλοποίηση των αποφάσεων του, θα ελέγχεται από τις ΓΣ και το ΔΣ, (ανάμεσα στις ΓΣ). Συμμετέχει όποιος συνάδελφος επιθυμεί. Προτείνονται τα μέλη των ψηφοδελίων των παρατάξεων στις πρόσφατες εκλογές, να επιβεβαιώσουν, αν το θέλουν, με την συμμετοχή τους στην επιτροπή και την δράση τους, το πραγματικό τους ενδιαφέρον για τα θέματα του σωματείου.
• Η επιτροπή αυτή να βοηθήσει να ανοίξει την δράση του σωματείου στην κοινωνία, να αναζητήσει δυνατότητες κοινών αγώνων με δασκάλους, γονείς μαθητές για τα προβλήματα της εκπαίδευσης, αλλά και τον (από τα κάτω) συντονισμό με άλλα σωματεία και ομοσπονδίες για την πιο αποτελεσματική απόκρουση της αντεργατικής λαίλαπας και  την αντεπίθεση του εργατικού κινήματος, ενάντια στο γραφειοκρατικό εκφυλισμένο και κυβερνητικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.  
• Να συγκληθεί ειδική θεματική Γεν Συνέλευση με θέμα την συζήτηση για την δυνατότητα διαχωρισμού της ΕΛΜΕ (σε δύο, ανάλογα με το ΠΥΣΔΕ τους. Το τμήμα Ν.Ιωνίας - Λυκόβρυσης - Μεταμόρφωσης Ηρακλείου -ΠΥΣΔΕ Β Αθήνας και το τμήμα Μενιδίου-ΠΥΣΔΕ Αν Αττικής). με σκοπό την καλύτερη συνδικαλιστική κάλυψη των σχολείων κάθε περιοχής, που έχουν διαφορετικά κοινωνικοοικονομικά και χωραταξικά χαρακτηριστικά.
• Στην συνέλευση αυτή μπορεί να ανοίξει η συζήτηση για δύο δημοκρατικά θέματα του σωματείου που επιζητούν τη λύση τους. 1ο το θέμα της απλής αναλογικής στην εκλογή των μελών του ΔΣ και όχι μιας μορφής ενισχυμένης, που επικρατεί τώρα βάσει ενός αντιδημοκρατικού νόμου.(Μπορούν να αυτοδεσμευτούν οι παρατάξεις ότι συμφωνούν σε αυτό σαν θέση αρχής, ανεξάρτητα από μικροπαραταξιακές μεθοδεύσεις). 2ο στον πλειοψηφικό τρόπο που μεταφέρονται οι αποφάσεις των γεν συνελεύσεων της ΕΛΜΕ στην Γεν Συνέλευση των Προέδρων των ΕΛΜΕ, με αποκλεισμό (εξαφάνιση) της μειοψηφούσας άποψης. Πρέπει να μπει ένα τέρμα στη νόθευση της ψήφου των Γενικών Συνελεύσεων των ΕΛΜΕ, μέσω των Πρόεδρων. Οι αποφάσεις των ΓΣ να μεταφέρονται, πέρα από τον αντιπρόσωπο του ΔΣ, και από δεσμευμένους αντιπροσώπους που θα έχουν εκλεγεί από τη ΓΣ.
• Να προφυλάσσουμε το σωματείο, διαγράφοντάς όσους ‘’καλοθελητές συναδέλφους’’  (πχ Συμβούλους-Διευθυντές αλλά και απλά μέλη) εμπλακούν ενεργά σε διαδικασίες αντίθετες με τις αποφάσεις του κλάδου.

4.             Το περιεχόμενο ενός αγωνιστικού πλαίσιου δράσης, πρέπει να απαντά στη σημερινή συγκυρία της επίθεσης στο χώρο της εκπαίδευσης, με ένα

Ø  ΚΟΙΝΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

ü  Δεν συμφωνούμε με τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στις ζωές μας και στην εκπαίδευση, που οδηγούν στην παραπέρα υποβάθμιση του δημόσιου – δωρεάν χαρακτήρα της, την ένταση των ταξικών φραγμών, για την  εξυπηρέτηση της καπιταλιστικής αγοράς, του κεφαλαίου και των κατευθύνσεων Ε.Ε., ΔΝΤ, ΟΟΣΑ, σε πλήρη αντίθεση με τις ανάγκες των εργαζόμενων, των ανέργων,της νεολαίας, των συνταξιούχων.

ü  Μπλοκάρουμε και πάλι στην πράξη:

o  Την νέα αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών,

o  Την αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων,την εισαγωγή των χορηγών στα

ü  Απαιτούμε να διασφαλιστεί δημόσιος, ενιαίος και δωρεάν χαρακτήρας της εκπαίδευσης, για όλους σε όλη την Ελλάδα.

ü  Απαιτούμε γενναία κρατική χρηματοδότηση για την παιδεία.

ü  Απαιτούμε μόνιμη σταθερή εργασία για όλους, μονιμοποίηση  των αναπληρωτών και των ωρομισθίων, όχι στις ελαστικές σχέσεις εργασίας, όχι στην ανασφάλιστη εργασία.

ü  Όχι στη μαθητεία-σκλαβοπάζαρο, να μην μετατραπεί η Τεχνική Εκπαίδευση σε Κατάρτιση, όχι δεξιότητες και προσόντα στη θέση γνώσεων και κριτικής σκέψης.

ü  Να μην συγχωνευτούν, να μην κλείσουν σχολεία, όχι σε νέα αύξηση του ωραρίου, ή της διδακτικής ώρας, όχι στην διεύρυνση του σχολικού έτους.

ü  Εως 25-άρια τμήματα και έως 20-άρια στις κατευθύνσεις

ü  Αύξηση στους μισθούς, ώστε να επιτρέπουν την αξιοπρεπή διαβίωση.

ü  Ενίσχυση του εκπαιδευτικού έργου, μέσα στα σχολεία με την λειτουργία προγραμμάτων ενισχυτικής διδασκαλίας, από άνεργους εκπαιδευτικούς μέσω του υπουργείου Παιδείας.

ü  Επιμορφωτικά σεμινάρια ανατροφοδότησης για όλους τους εκπαιδευτικούς για την βελτίωση του διδακτικού έργου.

ü  Απαιτούμε άμεσα  μέτρα στήριξης από το προϋπολογισμό, για τους άνεργους, των λαϊκών οικογενειών που πλήττονται από την κρίση πχ δωρεάν γεύματα και μετακίνηση για τους μαθητές.

ü  Άμεση κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και της φορολεηλασίας για τους εργαζόμενους, με βαριά φορολόγηση στο μεγάλο κεφάλαιο.

ü  Διαγραφή των ατομικών-οικογενειακών χρεών που αποδεδειγμένα αδυνατούν κα καλύψουν από τα εισοδήματά τους οι εργαζόμενοι. Καμιά κατάσχεση 1^ης κατοικίας.

5.        Η πρότασή μας γύρω από ένα πρόγραμμα στόχων πάλης και ένα διεκδικητικό πλαίσιο θεωρούμε ότι δεν απηχεί μόνο τις «δικές» μας θέσεις, αλλά έχει ευρύτερη αποδοχή. Δεν αποτελεί προϋπόθεση η υιοθέτησή όλων των απόψεών μας για την πολιτική κατάσταση και την πορεία του συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά θέλουμε να αποτελέσει τη βάση για να ανοίξει ο διάλογος που θα οδηγήσει στην διαμόρφωση ενός τέτοιου αγωνιστικού σχεδίου δράσης αν και τα περισσότερα που όσα προτείνουμε παραπάνω αποτελούν:

α. Στόχους που έχουν υιοθετηθεί από το εκπαιδευτικό και ευρύτερα το εργατικό κίνημα.

β. Αναγκαία  κριτήρια για να τοποθετηθούνε όλοι από τη μεριά των εργαζόμενων απέναντι στην αντεργατική-αντιλαϊκή επίθεση και τις δυνάμεις που την προωθούν διαταχθούν για να υλοποιήσουν πρόθυμα κάθε αντιδραστική αναδιάρθρωση  στην Εκπαίδευση.

6.        Σε αυτήν τη βάση, για την συγκρότηση του Δ.Σ και του Προεδρείου του, θα ψηφίσουμε ΛΕΥΚΟ, καθώς θεωρούμε ότι ο συσχετισμός στην ΕΛΜΕ (2 ΔΑΚΕ, 2 ΣΥΝΕΚ, 2 ΑΣΕ) μετά τις πρόσφατες εκλογές, δεν ευνοεί την δυνατότητα συγκρότησης Προγραμματικού Αγωνιστικού Προεδρείου, δεσμευμένου σε ένα πρόγραμμα κοινής δράσης, όπως αυτό που καταθέτουμε σήμερα, οι δε δύο (ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ) από τις παρατάξεις που θα το στελεχώσουν κινούνται σε αντεργατική – αντιλαϊκή κατεύθυνση, που θα διαταχθούν για να υλοποιήσουν πρόθυμα κάθε αντιδραστική αναδιάρθρωση  στην Εκπαίδευση.

7.        Η δέσμευση παρόλα αυτά, σε ένα τέτοιο πρόγραμμα κοινής δράσης, από τους συναδέλφους και τις υπόλοιπες παρατάξεις, είναι προωθητική για τις διαδικασίες του σωματείου. Δεν πρόκειται για πρόταση  που παραβλέπει τις υπαρκτές μεγάλες διαφορές, ούτε υποτιμά τα εγγενή προβλήματα είτε μιας διαδεδομένης απάθειας και λογικής ανάθεσης σε πολλούς συναδέλφους, είτε γραφειοκρατικών συνδικαλιστικών παρατάξεων, υποταγμένων σε αστικές κοινοβουλευτικές λογικές, όμηρων πολλές φορές αντιλήψεων περί καλών αριστερών κυβερνήσεων, ή αιχμάλωτων της στενής κομματικής λογικής. Θεωρούμε όμως ότι ένα τέτοιο μικρό βήμα, στην κατεύθυνση της ενωτικής αγωνιστικής συμπόρευσης, δίνει τη δυνατότητα μιας αποφασιστικής απάντησης στη σημερινή συγκυρία, από την μεριά των αναγκών μας, τονώνει την αυτοπεποίθηση στους εργαζόμενους και βοηθά στην ανασυγκρότηση της ταξικής πτέρυγας του κινήματος. Αποτελεί, ταυτόχρονα, γενναία πολιτική πράξη που θα αναβαθμίσει σε ουσιαστικό επίπεδο την κριτική και αυτοκριτική όλων των δυνάμεων που μιλούν στο όνομα της υπεράσπισης των εργαζομένων.

Επισκεφτείτε την ιστοδελίδα μας: http://arsimpar.blogspot.gr

Ο Παρακάτω ΠΙΝΑΚΑΣ 1 αφορά

 ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΚΑ αποτελέσματα των υπηρεσιακών εκλογών:  για τα ΠΥΣΔΕ (Αν. Αττικής και Β' Αθήνας)

για το ΑΠΥΣΔΕ Αττικής και το ΚΥΣΔΕ για το έτος 2016

 ΠΙΝΑΚΑΣ 1

Ο Παρακάτω ΠΙΝΑΚΑΣ 2 αφορά

 ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ αποτελέσματα των υπηρεσιακών εκλογών:  

για τα ΠΥΣΔΕ (Αν. Αττικής και Β' Αθήνας)

για το ΑΠΥΣΔΕ Αττικής και το ΚΥΣΔΕγια τα έτη 2014-2016

 ΠΙΝΑΚΑΣ  2

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ

Έχουν προστεθεί τα αποτελέσματα των υπηρεσιακών εκλογών του εκλογικού κέντρου Ανατ. Αττικής στο Μενίδι και των δύο εκλογικών κέντρων Β' Αθήνας στη Ν. Ιωνία και αφορύν τους καθηγητές που εργάζονται στα όρια των Δήμων της Δ' ΕΛΜΕ  (εκτός της Λυκόβρυσης, που ψήφισαν σε άλλο εκλογικό κέντρο μαζί με συναδέλφους άλλης ΕΛΜΕ)

ΥΠΕΝΘΥΜΗΣΗ :

ΤΟ ΣΤΑΘΕΡΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ 

ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ 

ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ

ΕΙΝΑΙ ΤΗΝ:  1η ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ

ΣΤΙΣ 15.00 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ

ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΜΕ ΣΤΑ ΠΕΥΚΑΚΙΑ

http://arsimpar.blogspot.gr/                                                                                                17/4/2016

ΚΑΛΕΣΜΑ

Ο Υπ. Παιδείας βιάζεται γρήγορα-γρήγορα να ψηφίσει το νομοσχέδιο για τον τρόπο διορισμού των αναπληρωτών, που θα καταδικάσει στην ανεργία πλέον των μισών αναπληρωτών που εργάζονται φέτος, ελπίζοντας ότι δεν θα προλάβουν να εγερθούν σημαντικές αντιδράσεις.

Υπάρχει επιτακτική ανάγκη λοιπόν να οργανωθούμε άμεσα. Επείγει να προγραμματίσουμε διάφορες δράσεις αυτή την εβδομάδα:

1.Τη Δευτέρα πρέπει να ενημερώσουμε κατ' αρχήν τους Συλλόγους στους οποίους ανήκουμε ο καθένας και να βγούμε κατά ομάδες στα σχολεία.

2. Σας καλούμε ΟΛΟΥΣ, αναπληρωτές και μη, έναν προς έναν, να έρθετε τη Δευτέρα το βράδυ στις 8.30 στο ΔΣ στα Πευκάκια να συζητήσουμε, να οργανώσουμε τις αντιδράσεις μας, για να μη ψηφιστεί το νομοσχέδιο.

3. Ζητάμε άμεσα από το ΔΣ  της ΕΛΜΕ να πάρει πρωτοβουλίες προς αυτή τη κατεύθυνση.

·        Να απευθύνει κι αυτό κάλεσμα σε όλους και δη τους αναπληρωτές για περαιτέρω δράσεις περιοδείες στα σχολεία, να αποφασίσει κινητοποίηση - απεργία για την Πέμπτη σε συντονισμό με άλλα σωματεία για αυτό το θέμα. 

·        Να ζητήσει από την ΟΛΜΕ να αποχωρήσει από τις συζητήσεις με το Υπουργείο και να προγραμματίσει νέες ΓΣ των ΕΛΜΕ και ΓΣ των Προέδρων, με αγωνιστικό πρόγραμμα συνολικά για όλη την επίθεση που δεχόμαστε.

4. Χρειαζόμαστε διευκολυντικές στάσεις εργασίας για να μπορούμε να συμμετέχουμε. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη σε πολύμορφες δράσεις που θα αποφασίσουμε.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΡΑ

 ΚΑΛΥΨΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΕΝΩΝ, ΜΕ ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΜΑΣ ΠΛΗΤΤΟΥΝ ΟΛΟΥΣ

ΟΧΙ  ΣΤΟ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΣΕ ΜΟΝΙΜΟΥΣ-ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΕΣ - ΑΣΕΠίτες - ΠΡΟΠΥΠΗΡΕΣΙΑριους

Τι συμβαίνει στη Rojava;

Μια ανάλυση-ενημέρωση για την εξέγερση στην επαρχία των Σύριων Κούρδων.

Το έργο της ριζοσπαστικής δημοκρατίας, η δημιουργία αυτόνομων ζωνών και οι σκληρές κριτικές του τόσο στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό δεν έχει αφήσει τους Κούρδους της βόρειας Συρίας με πολλούς φίλους.
Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων μηνών που το Kobane ήταν υπό πολιορκία από το ISIS, από μερικά μέσα μαζικής ενημέρωσης είχε δοθεί προσοχή στην πραγματική πάλη του λαού της βόρειας Συρίας στην οποία παλεύουν για πραγματική δημοκρατία, για τα δικαιώματα των γυναικών και την οικολογική βιωσιμότητα.
Στις 26 Ιανουαρίου, μετά από 134 ημέρες αντίστασης οι κουρδικές ένοπλες δυνάμεις ανακοίνωσαν ότι είχαν απωθήσει με επιτυχία τις δυνάμεις του ισλαμικού κράτους  έξω από το Kobane. Κατά τη διάρκεια των τεσσεράμισι μηνών, η πόλη στο βόρειο τμήμα της Συρίας που ήταν υπό επίθεση από το ISIS έγινε σύμβολο της αντίστασης κατά των φαινομενικά «ανίκητων» τζιχαντιστικών δυνάμεων και ένα προπύργιο της ελευθερίας στη μέση του χάους και της καταστροφής του Συριακού εμφύλιου πολέμου.
Από την απελευθέρωση του Kobane, οι κουρδικές δυνάμεις άμυνας των YPG και  YPJ (Ανδρικές και Γυναικείες Μονάδες Άμυνας ) συνέχισαν την πρόοδό τους κατά του ISIS και τις τελευταίες εβδομάδες έχουν καταφέρει να απελευθερώσουν σχεδόν τα δύο τρίτα των περίπου 350 χωριών που μαζί αποτελούν το καντόνι του Kobane . Η νίκη στο Kobane δεν είναι μόνο μια καλή στρατιωτική ήττα για το ISIS, αλλά το πιο σημαντικό, ίσως, είναι η συμβολική σημασία αυτού του γεγονότος, στην εικόνα του ISIS «ως  αήττητου» έχει δεχθεί ένα θανατηφόρο χτύπημα, ενώ οι Κούρδοι οι ίδιοι έχουν αναδειχθεί ως απαραίτητος σύμμαχος στη μάχη κατά των εξτρεμιστών στην περιοχή.
Ενώ η μάχη για το Kobane έχει λάβει πολλή προσοχή στα διεθνή μέσα ενημέρωσης - όχι  λιγότερο οι «εξωτικές»  γυναίκες μαχητές της YPJ - ελάχιστα έχουν καλύψει την αληθινή μάχη των Κούρδων. Από το καλοκαίρι του 2012, όταν το Κουρδικό  Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) κήρυξε την αυτονομία των τριών καντονιών στη βόρεια Συρία, συλλογικά γνωστά ως Rojava, οι τοπικοί άνθρωποι έχουν εμπλακεί σε ένα από τα κάτω επαναστατικό αγώνα που επιδιώκουν την οριζόντια δημοκρατία, την ισότητα των φύλων και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα.
Η επανάσταση στην Rojava - από τότε που  έχει γίνει γνωστή - είναι ξεκάθαρα αντι-κρατικιστική και αντι-καπιταλιστική, και αυτό θα μπορούσε στην πραγματικότητα να είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους έχει λάβει τόσο λίγη προσοχή από τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Παρά την απουσία της από τα παγκόσμια πρωτοσέλιδα, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι η επανάσταση Rojava είναι στην πραγματικότητα ένα  από τα πιο σημαντικά πολιτικά σχέδια που ακολουθείται σήμερα στον κόσμο.

Από πολίτες δεύτερης κατηγορίας σε πρώτης θέσης επαναστάτες.

Όταν τον Μάρτιο του 2011 ο λαός της Συρίας, εμπνευσμένος από τις λαϊκές εξεγέρσεις στην Αίγυπτο και την Τυνησία, βγήκε στους δρόμους μαζικά για να απαιτήσει την πτώση του καθεστώτος Άσαντ, λίγοι θα μπορούσαν να έχουν προβλέψει ότι αυτή η ειρηνική επανάσταση θα καταλήξει γρήγορα στο χάος, προκαλώντας το θάνατο  εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων και την μετατροπή της χώρας σε ερείπια. Οι Κούρδοι της Συρίας, που ζουν κυρίως σε τρεις βόρειες περιοχές της χώρας Afrin, Kobane και Cezîre, είχαν πολλούς λόγους όπως ο καθένας - και ίσως περισσότερους - να απαιτούν την πτώση του καθεστώτος.
Για πολλά χρόνια ο κουρδικός πληθυσμός της χώρας  αντιμετωπίζονταν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, με τις περιοχές τους αφημένες  σκοπίμως υπανάπτυκτες από την κεντρική κυβέρνηση που αντιμετώπιζε την  Rojava ως εσωτερική αποικία. Ενώ είναι πλούσια σε πετρέλαιο και γεωργικές εκτάσεις δεν υπάρχουν διυλιστήρια και λιγότερο από μια χούφτα  εργοστασίων θα μπορούσαν να βρεθούν στην περιοχή. Επιπλέον, λόγω της θεσμικής απαγόρευση της κουρδικής γλώσσας  παρέχονταν μόνο εκπαίδευση στα αραβικά, καθώς και για την εκπαίδευση πέρα ​​από μαθητές γυμνασίου οι κούρδοι αναγκάζόταν να μετακινηθούν προς τα αστικά κέντρα, όπως το Χαλέπι και τη Δαμασκό.
Το 2004, οι Κούρδοι σε όλη τη χώρα ξεσηκώθηκαν μετά από μια σύγκρουση μεταξύ Κούρδων και των Αράβων οπαδών ποδοσφαίρου κατά τη διάρκεια ενός αγώνα στην πόλη Καμισλί, την περιφερειακή πρωτεύουσα του καντονιού Cezîre, ή η σύγκρουση ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Η δυσανάλογη βία που χρησιμοποιήθηκε από τις δυνάμεις ασφαλείας για να πατάξει αποκλειστικά τους κούρδους οπαδούς πυροδότησε μια εβδομάδα-μακράς εξέγερσης που εξαπλώθηκε γρήγορα από τις πόλεις και τα χωριά στα βόρεια από την πρωτεύουσα και σε άλλες κυρίως αραβικές πόλεις. Μετά από αρκετές ημέρες  αναταραχής τουλάχιστον τριάντα άνθρωποι σκοτώθηκαν. Ωστόσο, πιο σημαντικό για το μέλλον της Rojava ήταν η συνειδητοποίηση ότι οι Σύριοι Κούρδοι δεν μπορούσαν να υπολογίζουν στους Άραβες γείτονές τους στην αντίθεσή τους ενάντια στο καθεστώς.
Τα γεγονότα του 2004 ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους οι Κούρδοι ήταν διστακτικοί στο να συμμετάσχουν στην εξέγερση κατά του Άσαντ το 2011. Σίγουρα, ειρηνικές διαδηλώσεις έλαβαν χώρα στις κουρδικές περιοχές, καθώς και σε πολλά άλλα μέρη, αλλά μετά που άρχισε η λαϊκή εξέγερση να μεταμορφώνεται σε ένα φαύλο και βίαιο εμφύλιο πόλεμο, οι κούρδοι αντάρτες  και τα πολιτικά τους κόμματα δίστασαν να ευθυγραμμιστούν με τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (FSA) και την πολιτική πτέρυγα του, το συριακό Εθνικό Συμβούλιο (SNC). Η αποτυχία να λάβουν εγγύηση από τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης ότι οι Κούρδοι δεν θα υποστούν την περιθωριοποίηση και τον αποκλεισμό στο πλαίσιο μιας μελλοντικής μετά-Άσαντ, SNC-ελεγχόμενης κυβέρνησης οδήγησε τα κουρδικά κόμματα να επιλέξουν τον λεγόμενο «Τρίτο Δρόμο» και έτσι δεν ευθυγραμμίστηκαν ούτε με το καθεστώς Άσαντ, ούτε με τους επαναστάτες.

Η επανάσταση από κάτω προς τα πάνω.

Αυτός ο Τρίτος Δρόμος προσέγγισης αποδείχθηκε επιτυχής, όταν στις 19 Ιουλίου 2012 τα κουρδικά κόμματα πήραν τον έλεγχο πολλών κρατικών θεσμών στην περιοχή και ο Άσαντ άρχισε να αποσύρει τις δυνάμεις του, αφήνοντας ένα κενό εξουσίας που γέμισε γρήγορα-  το PYD.

Ένα νέο σώμα, το Κίνημα Δημοκρατικής Κοινωνίας (γνωστό στους Κούρδους με το ακρωνύμιο ΤΕV-DEM ) ιδρύθηκε για να επιβλέπει και να διευκολυνθεί η εφαρμογή των νέων, άμεσων δομών δημοκρατικής διακυβέρνησης. Το ΤΕV-DEM  ενασχολήθηκε για την οργάνωση της κοινωνίας σε διάφορες ομάδες εργασίας, επιτροπές και συνελεύσεις των ανθρώπων, η καθεμία με έμφαση σε συγκεκριμένους τομείς, όπως τα θέματα των γυναικών, την οικονομία, το περιβάλλον, την άμυνα, την κοινωνία των πολιτών και την εκπαίδευση, και πολλά άλλα.

Το  ΤΕV-DEM μπορεί να ξεχωρίσει ως ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους η επανάσταση στην Rojava δεν υπόκυψε στις καταστροφικές εσωτερικές συγκρούσεις που στοιχειώνει τόσες άλλες ομάδες της αντιπολίτευσης που έχουν ξεπηδήσει στο πλαίσιο της Αραβικής Άνοιξης. Το ΤΕV-DEM δεν λειτούργησε ως καταλύτης της επανάστασης Rojava, αλλά μάλλον διοχέτευσε το ήδη υπάρχον επαναστατικό πνεύμα, κατευθύνοντας την ενέργεια των ανθρώπων προς την κατασκευή μιας νέας κοινωνίας, παρά προς την καταστροφή του παλιού.

Οι τέσσερις αρχές του ΤΕV-DEM βοήθησαν σε μεγάλο βαθμό για να γίνει κατανοητή η έκκλησή του προς τους καταπιεσμένους και τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους του Rojava. Αυτές είναι: η επανάσταση πρέπει να είναι από τα κάτω προς τα πάνω,  πρέπει να είναι μία κοινωνική, πολιτιστική, εκπαιδευτική καθώς και μια πολιτική επανάσταση, θα πρέπει να στρέφεται κατά του κράτους, της δύναμης και της εξουσία και, τέλος, θα πρέπει να είναι οι άνθρωποι που έχουν τον τελευταίο λόγο σε όλες τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων.

Ενώ το υπόλοιπο της Συρίας παραδίδονταν στο χάος οι άνθρωποι της Rojava συγκεντρώνονταν σε συνελεύσεις γειτονιάς και τοπικών επιτροπών, οργανώνονται προς όφελος της κοινωνίας. Ενώ το ISIS εισήλθε στον συριακό εμφύλιο πόλεμο το πρώτο εξάμηνο του 2013 οι γυναίκες της Rojava αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά της επανάστασης, και εκπροσωπούν τον εαυτό τους σε όλα τα διαφορετικά επίπεδα οργάνωσης και συμμετέχουν ενεργά στη διαμόρφωση ενός μη-πατριαρχικού, αντι-καπιταλιστικού κινήματος.

 Και ενώ τα μάτια του κόσμου επικεντρώθηκε στην σφαγή και την καταστροφή του Συριακού εμφυλίου πολέμου και της διάχυσης  στο Ιράκ, τα τρία καντόνια της Rojava δηλώσαν ήσυχα την αυτονομία τους από την κεντρική κυβέρνηση.

Αυτονομία, όχι ανεξαρτησία.

Μια σημαντική λεπτομέρεια που συχνά παραβλέπεται είναι ότι οι άνθρωποι της Rojava δεν διαχωρίστηκαν από τη Συρία, δήλωσαν την αυτονομία τους και όχι την ανεξαρτησία τους. Το άρθρο 12 του «Χάρτη του κοινωνικού συμβολαίου» - (το σύνταγμα της Rojava), τέθηκε σε εφαρμογή τον Ιαν 2014 - αναφέρει σαφώς ότι «οι αυτόνομες περιφέρειες αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της Συρίας.

Είναι ένα μοντέλο για ένα μελλοντικό αποκεντρωμένο σύστημα της ομοσπονδιακής διακυβέρνησης στη Συρία. "Η επιδίωξη της αυτονομίας και όχι η ανεξαρτησία είναι σημαντική. Δείχνει ότι το έργο τους δεν είναι αποκλειστικά κουρδικό και ότι, αν και δεν είναι ενεργά στην εξέγερση με στόχο την ανατροπή του Άσαντ, οι άνθρωποι της Rojava  ασχολούνται με το μέλλον της χώρας τους.

Η δήλωση της περιφερειακής αυτονομίας είναι άλλωστε ενδεικτική των δεσμών μεταξύ του κινήματος στην Rojava και το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα στο Βόρειο Κουρδιστάν (νοτιοανατολική Τουρκία). Οι στενές σχέσεις μεταξύ του PYD και το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) δεν ήταν ποτέ ένα μυστικό. Το PYD ιδρύθηκε ως η συριακή αδελφή οργάνωση του εκτός νόμου ΡΚΚ το 2003, και χιλιάδες Σύριοι Κούρδοι έχουν αγωνιστεί στις τάξεις του PKK στο εσωτερικό της Τουρκίας. Και οι δύο οργανώσεις δέχονται τον  Αμπντουλάχ Οτσαλάν ως πνευματικό ηγέτη τους, και την έννοια του Δημοκρατικού «συνομοσπονδισμού» είναι η κατευθυντήρια ιδεολογία, τόσο για την επανάσταση Rojava και τα πολυάριθμα τοπικά σχέδια στις Κουρδικές νοτιοανατολικές περιοχές της Τουρκίας.

Ο ιδεολογικός επαναπροσανατολισμός του Οτσαλάν από τη σκοπιά του μαρξισμού-λενινισμού στον οποίο ένα ανεξάρτητο, σοσιαλιστικό κράτος ήταν ο τελικός στόχος για τους Κούρδους, σε μια πολιτική πεποίθηση που βλέπει μια ομοσπονδία αυτόνομων κοινοτήτων, ανεξάρτητα από το εθνικό ή  και θρησκευτικό υπόβαθρο τους, ως η ιδανική μορφή κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης επηρεάστηκε έντονα από τα έργα του Αμερικανού αναρχικού στοχαστή Murray Bookchin.

Στις σπουδές του, ο Μπούκτσιν κοίταξε την προέλευση της κοινωνικής ιεραρχίας και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ανθρώπινη κυριαρχία πάνω στη φύση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη κυριαρχία πάνω στον άνθρωπο. Προκειμένου να δημιουργηθεί μια κοινωνία που όχι μόνο καταργεί τις ιεραρχικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, αλλά και είναι σε αρμονία με το φυσικό περιβάλλον του, ο Μπούκτσιν πρότεινε την ιδέα του «ελευθεριακού κοινοτισμού».

Οι ιδέες του Bookchin σχετικά με τις λαϊκές συνελεύσεις, την άμεση δημοκρατία και μια συνομοσπονδία των τοπικών, των αυτόνομων κοινοτήτων επί του παρόντος εφαρμόζονται και στα τρία καντόνια που συνθέτουν την Rojava. Λαϊκά συμβούλια, ή «Σπίτια του Λαού», αποτελούν την καρδιά του πολιτικού συστήματος. Το πρώτο επίπεδο της οργάνωσης είναι οι τοπικές κοινότητες, η καθεμία αποτελούμενη από 30-150 νοικοκυριά, στο επόμενο επίπεδο είναι τα συμβούλια χωριού και  γειτονιάς, τα οποία αποτελούνται από 7-30 κοινότητες το καθένα, αυτό ακολουθείται από τα συμβούλια περιοχής και, τέλος, υπάρχει η MGRK, Λαϊκό Συμβούλιο  του Δυτικού Κουρδιστάν.

Οι αποφάσεις μεταφέρονται από το ένα επίπεδο στο άλλο με δύο αντιπροσώπους, έναν άνδρα και μία γυναίκα, που εκλέγονται για το σκοπό αυτό. Επιπλέον, όλα τα συμβούλια πρέπει να συμμορφώνονται με ένα 40% ποσόστωσης των φύλων .

Οι Κούρδοι της Συρίας χρειάζονται αλληλεγγύη, όχι φιλανθρωπία.

Δυστυχώς όμως όπως ήταν αναμενόμενο η επανάσταση Rojava βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, αλλά αγνοείται από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης όσο και από τους πολιτικούς κύκλους. Το έργο της ριζοσπαστικής δημοκρατίας, η δημιουργία αυτόνομων ζωνών και σκληρές κριτικές του τόσο στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό δεν έχει αφήσει το λαό της Rojava με πολλούς φίλους. Ακόμη και ο Μασούντ Μπαρζανί, ηγέτης του γειτονικού ιρακινού Κουρδιστάν κοιτάζει την Rojava με ύποπτη μάτια, συνειδητοποιώντας ότι μια παρόμοια επανάσταση στο βόρειο Ιράκ θα σήμαινε αυτομάτως το τέλος της βασιλείας του. Πιο ανησυχητική, όμως, υπήρξε η διάθεση της Τουρκίας προς τα κοινωνικά πειράματα των Κούρδων της Συρίας.

"Για μας, το PYD είναι το ίδιο με το ΡΚΚ, είναι μια τρομοκρατική οργάνωση», ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν δήλωσε δημοσίως απαντώντας σε σχέδια να οπλίσει το PYD στο ύψος της μάχης για Kobane. Καθ 'όλη τη σύγκρουση η Τουρκία έχει διατηρήσει τα σύνορά της με τη συριακή πόλη ερμητικά σφραγισμένα, δεν επέτρεπε την διέλευση καμίας ενίσχυσης, είτε ιατρικής ή στρατιωτικής,  να φτάσει τους υπερασπιστές του Kobane. Η μόνη εξαίρεση ήταν όταν επέτρεψε  ένα μικρό τάγμα 150 Peshmerga μαχητών από το ιρακινό Κουρδιστάν  να διασχίσουν τα σύνορα για να πολεμήσουν στο πλευρό του YPG / YPJ κατά του ISIS.
Η Τουρκία φοβάται ότι μια επιτυχημένη επανάσταση στην Rojava θα μπορούσε να εμπνεύσει τον εγχώριο κουρδικό πληθυσμό της να ακολουθήσει ένα παρόμοιο στόχο. Στην πραγματικότητα, οι δύο ομάδες της κοινωνίας των πολιτών, όπως το Λαϊκό Κογκρέσο (DTK) και τα πολιτικά κόμματα όπως και το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (HDP) έχουν ξεκινήσει ήδη την εφαρμογή και την υποστήριξη των τοπικών, αυτόνομων  δομών διακυβέρνησης για χρόνια.

Αυτονομία για τους Κούρδους της Τουρκίας θα σήμαινε ότι η Άγκυρα θα έχανε τον άμεσο, καθημερινό έλεγχο περίπου του ένός πέμπτου του εδάφους της, κάτι το οποίο είναι απαράδεκτο για τη σημερινή κυβέρνηση.
Για αυτούς και άλλους λόγους, η τουρκική κυβέρνηση έχει μέχρι στιγμής αρνηθεί να παράσχει βοήθεια σε οποιαδήποτε μορφή στο λαό της Rojava εν γένει, και στην πόλη της Kobane ειδικότερα.

Προκειμένου η ανοικοδόμηση της Kobane να είναι δυνατή και ο λαός της Rojava να είναι σε θέση να συνεχίσει να αντιστέκεται στην ολοένα εντεινόμενη  απειλή των δυνάμεων των τζιχαντιστών στο κατώφλι τους, είναι απολύτως ζωτικής σημασίας η Τουρκία να ανοίξει τα σύνορα της με τις συριακές περιοχές που τελούν υπό κουρδικό έλεγχο. Αν η στο παρελθόν  συμπεριφορά της Τουρκίας αποτελούσε ένδειξη για τις μελλοντικές δράσεις της, τότε υπάρχει μια μικρή ελπίδα να συμβεί αυτό κάποια στιγμή σύντομα.

Συμπέρασμα

Αν και είναι απολύτως αναγκαία η άσκηση  πίεσης από άλλες κυβερνήσεις, ώστε να αναγκαστεί η Τουρκία να ανοίξει τα σύνορά της, οι άνθρωποι στο Kobane πρέπει να είναι προσεκτικοί σε αυτούς από όπου δέχονται βοήθεια για την ανοικοδόμηση της πόλης τους. Η Άνευ όρων βοήθεια χωρίς αντάλλαγμα είναι ένα σπάνιο φαινόμενο. Προκειμένου να διατηρηθεί η ριζική ανεξαρτησία τους και οι βασικές αξίες της επανάστασης για τις οποίες αγωνίζονται, είναι σημαντικό ότι δεν θα επιτραπεί από τον λαό στους υπερεθνικούς οργανισμούς, όπως ο ΟΗΕ, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, καθώς και  παγκόσμιες εταιρείες που στοχεύουν στους φυσικούς πόρους της περιοχής η πρόσβαση στην Rojava.

Η αληθινή μάχη των Κούρδων της Συρίας είναι δική τους, και μόνο  δική τους. Στους επόμενους μήνες και χρόνια θα χρειαστούν όλη την αλληλεγγύη που μπορούν να πάρουν, από όλους εμάς που προσβλέπουμε σε ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, αδικία και πολέμους.

Το παράδειγμα αυτό επιβεβαιώνει τον κοινωνικό – ταξικό πειραματισμό που είναι σε πλήρη εξέλιξη παντού στο κόσμο, ακόμα και όταν δεν γίνεται άμεσα και από μακριά αντιληπτός.

Παρόλο τον αρνητικό διεθνή συσχετισμό, την φαινομενική στασιμότητα ή και οπισθοχώρηση για τον κόσμο της εργασίας, την απογοήτευση και τον προβληματισμό που έχει καταλάβει μεγάλο μέρος των αγωνιζόμενων ανθρώπων, η Ιστορία δεν έχει τελειώσει και καινούργιες σελίδες της γράφονται καθημερινά, εδώ και εκεί, παντού.

Πρέπει το εντυπωσιακό εγχείρημά τους να καταγραφεί στην συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας, να εγγράψει στο συλλογικό μας υποσυνείδητο και να πυροδοτήσει νέες εφόδους στον «ουρανό».

Έως τότε να έχουμε τα μάτια μας και την αλληλεγγύη μας στραμμένη εκεί, χωρίς να ξεχνάμε ότι το τελευταίο πράγμα που χρειάζονται είναι πιστώσεις που μεταμφιέζεται ως φιλανθρωπία από τις δυτικές δυνάμεις.

Γιώργος Προυσαλίδης

Πηγή: Συλλογή πληροφοριών από το διαδίκτυο.